Trwa wczytywanie strony. Proszę czekać...
Sobota, 30 maja. Imieniny: Ferdynanda, Gryzeldy, Zyndrama
27/10/2019 - 09:30

Dobra książka: A. M. Stefaniak, „Camino de Santiago" (7)

Odnalezienie grobu św. Jakuba Starszego było wydarzeniem bogatym w następstwa. Umocniło wiarę i spójność chrześcijan Iberii i Europy, zagrożonej inwazją islamu w czasach, gdy był on u szczytu potęgi i zdobyczy terytorialnych.

Jak formowała się Droga Jakubowa w Europie i na Połwyspie Iberyjskim?

Via Regia, łącząca wschód z zachodem Europy na przestrzeni 4500 km, istnieje od ponad 2000 lat. W średniowieczu posiadała własny status prawny. W okresie Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego szlaki należące do Via Regia znajdowały się pod patronatem królewskim.

W Europie XI wieku nastała ekspansja demograficzna, ekonomiczna i kulturalna. Rozkwitł też kult relikwi. Jałmużny i ofiary wiernych wzbogacały i wspomagały klasztory, kościoły i katedry. Te okoliczności wpłynęły na dynamiczny rozwój Camino de Santiago. Im bliżej Pirenejów, tym więcej było punktów zbornych dla pielgrzymów z całej Europy. Wszystkie drogi łączyły się na terenie Francji w cztery główne szlaki, zwane według łacińskich nazw ich głównych miast. Były więc: Via Turonesis z Paryża przez Tours (Turonen), Via Lemovicensis z Vezelay przez Limoge (Lemovicum), Via Podiensis z Le Puy, gdzie dołączała się Via Gebennensis z Genewy oraz Via Tolosana z Arlés przez Tuluzę (Tolosa).

Odnalezienie grobu św. Jakuba Starszego było wydarzeniem bogatym w następstwa. Umocniło wiarę i spójność chrześcijan Iberii i Europy, zagrożonej inwazją islamu w czasach, gdy był on u szczytu potęgi i zdobyczy terytorialnych. Ruch pielgrzymi włączył Hiszpanię kulturowo do Europy. Z Drogą św. Jakuba związany jest w dużej mierze styl romański, a następnie styl gotycki, co po raz pierwszy od upadku Imperium Rzymskiego zjednoczyło nasz kontynent w sztuce architektonicznej, rzeźbiarskiej czy malarskiej.
Otworzyło drogę postępowi, modyfikacji hiszpańskiego obrządku religijnego i stało się źródłem dochodów. Wpłynęło też na stosunki z taifami* arabskimi. Tłumny napływ pątników z całej Europy sprzyjał nie tylko rozwojowi kulturalnemu i gospodarczemu, ale też kontroli odzyskanych terytoriów. W roku 1064 papież Aleksander II ogłosił odpust zupełny dla chrześcijan przybywających do Hiszpanii, by walczyć z islamem. Było to wstępem do późniejszych wypraw krzyżowych.

*Taify to małe, niezależne królestwa arabskie, które razem formowały kalifat Kordoby.

Anna Maria Stefaniak, „Camino de Santiago. Między historią, legendą i mitem”, Wydawnictwo WAM, 2018

Dziękujemy Wydawnictwu WAM za udostępnienie wybranych fragmentów







Dziękujemy za przesłanie błędu